20.03.2002 | Hákon Orri Ásgeirsson
Þegar fjölskyldan kemur saman í fermingarveislum er oft talað um hvað þessi og hinn sé mikill hrakfallabálkur og hann hafði verið fastakúnni á Slysó fyrstu 10 ár ævinnar, handarbrot, gat á hausinn, skurður á hné, ökkli í hönk og eitthvað smotterí sem hægt er að hlægja að eftirá. Í morgun fór ég í krossbanda-aðgerð og ligg uppí rúmi, nýbúinn að tékka mig inná Hótel mömmu….
Nýja hjólið kom á miðvikudegi fyrir Páska. Ég rétt náði því út áður en lokaði og stefnan var sett á Miklagarð. Hinar árlegu æfingabúðir Honda-liðsins voru að hefjast eftir langt og strangt undirbúningstímabil. Nýmálaður Lænerinn sótti hjólið og meirað segja kerran var með háglansandi vinnuvélalakki sem dugði sem endurskin skv. staðli Bifreiðaskoðunnar. Alvaran var í hámarki, nestið samanstóð af réttri blöndu kolvetna og próteins, en síðasti bjórinn fyrir árshátíð hafði verið drukkinn á Frumsýningunni (eða snemma morguninn eftir).
Þar sem málaferli vegna “Castrol-brautarinnar” voru enn í gangi ákváðum við að gera nýja braut. Fundum við gryfjur og hræktum upp einni braut og fíluðum okkur vel. Nýju hjólin flott og góð stemmning. Daginn eftir átti að skoða sýsluna. Lagt var af stað snemma því allt stefndi í tvær æfingar þennan daginn. Áður en pústventillinn náði að opnast var ég búinn að yfirjumpa flóðgarð og bráka hryggjarlið. Þetta var langur svartur föstudagur.
Eftir þriggja vikna nudd, nálastungur og hnykkingar var allt smollið saman og tilbúin í æfingabúðir hjá sænska kvennabósanum Martin Dygd. Jiiiibbbbí þrír dagar af brjáluðu stuði og puði. Eftir klukkutímareis var pústventillinn orðinn djöfulli heitur og maður kominn á helvíti gott skrið, allt í einu birtist einhver með kaldan pústventil hinum megin við blindhæð og ég neyðist til að setja út loftbremsurnar. Þar sem ég var á mótorhjóli en ekki flugvél var lendingin ekki samkvæmt væntingum. Lent var með hægri löpp rétt utan við standpetala og slinkurinn var allmikill. Ég skreið uppá fjórðungsjúkrahúsið á Ólafsvík og þar hitti ég fjórðungslækni sem var færeysk kelling á sjötugaldri. Hún sagði þetta allt í lagi fyrst það kom blóð út úr hnjáliðnum en ekki vökvi.?!!!?!?! Í heimsku minni trúði ég henni.
Fyrst úrskurðurinn á Ólafsvík var svona líka helvíti jákvæður mætti maður á Venus búinn að éta 50 töflur af Voltaren þá vikuna. LeMans startið dugði mér til að afla mér meiri upplýsinga um læknavísindin en Háskólinn í Færeyjum hefur gefið læknastéttinni þar í landi. Band það er við kross er kennt hafði slitnað í Ólafsvík. Ég fór úr hnjáliðnum og það leið yfir mig af sársauka. Ég rankaði við mér og rúntaði nokkra hringi á hinni löppinni og þrjóskunni. (Í síðasta hring í seinni umferð náði ég reyndar að kóróna daginn með því að teygja einvherjar sinar og drasl á hægra handarbakinu sem er ekki orðið gott ennþá.)
Í fyrra gerði ég stanslaust grín að Þorra bróður fyrir að hafa slitið tvö krossbönd og brotið hendi og tennur á einu ári. Það jákvæða við það var að hann kynntist nokkrum góðum læknum. (Hann kynntist reyndar misjöfnum lögfræðingum líka en það er önnur saga). Ég fór að ráðum hans og sleppti Slysó þar sem ég vissi að umræddur læknir hafði ekki lært við HÍF (Háskólann í Færeyjum). Ég var settur í speglun, fékk spelku og át Voltaren í öll mál. Klaustur var frá og Vestmannaeyjar urðu að léttri endurhæfingu (reyndar var Stuðmannaballið erfiðari æfing). Þegar hérna eru komið sögu er afsláttarkort Tryggingastofnunar farið að virka. Venjuleg aftöppun af hnjáliðavökva datt niðrúr 3000 og oní 800. Vá mér leið rosa vel hvað skattarnir mínir eru vel nýttir.
Á Húsavík var þetta allt að smella saman, ég var super smooth og allt í orden. Skyndilega sé ég einhvern liggjandi 10 metra fyrir utan braut. Þegar nær dregur minnir þetta mig á mafíumorð í Guðföðurnum þar sem limirnir á viðkomandi eru ekki eins og mér þótti eðlilegt. Ég hægði á mér, missti einbeitninguna og urlaðist á hausinn. Ég lenti á hjólinu sem líkið (Steini Tótu) átti og fékk standpetalann í lærið þrjár tommur frá unit-inu sem viðheldur stofninum og setti þar 20 sentimetra skurð. Olnboginn varð einnig fyrir hnjaski og sálartetrið hélt áfram að missa smábrot í toll. Ólafsfjörður var frá.
Selfoss I fór rólega af stað og ætlaði ég mér eingöngu að hafa þetta slysalausa keppni til tilbreytingar. Ég byrjaði aftastur og vann mig upp í 5 stig, helvíti ánægður. Í öðru mótóinu var ég enn nokkuð brattur fór það nokkuð vel fram þó þreyta hafi verið mikil enda ekkert æft frá því í apríl. Í þriðja mótóinu náði ég fínu starti en í fyrstu beygjunni kom CRF án ökumanns fljúgandi að mér og lenti á vinsta hnéi mínu. Úps.
Læknirinn minn var í sumarfrí og ég fékk einhvern vin hans til að kíkja á það vinstra. “Allt í lagi” sagði hann. Ég spurði hann ekki í hvaða háskóla hann fór í en hefði betur gert það.
Maður mætti á Ólafsvík frekar slæmur í báðum hnjánum og ætlaði allavega að reyna klára sísonið. Í öðru mótóinu fór eitt whoopsið eitthvað skakkt undir hjólið og stýrið skelltist borð í borð, ég var auðvitað með “klemma likt som skruvstykki”, eitthvað varð að gefa eftir svo öxlin ákvað að skreppa úr liðnum. Ég orðinn sjóaður í læknafræðum ákvað að redda þessu sjálfur, keyrði útí kant og kippti henni í liðinn. Mér datt ekki í hug að fara á Fjórðungssjúkrahúsið þó ég væri kominn með afsláttarkort og þyrfti bara að borga fjórðung. Eftir þetta var ákveðið að á Hellu yrði ég pittstjóri og á Selfoss II var ég flaggari (flaggaði með hægri).
Í morgun mætti ég svo í aðgerð á hægri og hún gekk vel. Læknirinn, sá sem er með alvöru réttindi, sagði að vinstra hnéð væri slitið líka og best væri að stunda motocross einvörðungu í Playstation héðan í frá.
Hann skilur ekki enn að það er ég sem borga háskólanámið hans með því að stunda motocross!
Verð að hætta, hótelstjórinn er að koma með mat í rúmið.
p.s. ég enn slæmur í litlu tánni eftir að hafa keyrt á Sölva í Ólafsvík. Tékka á því seinna.
Efri myndirnar sýna liðþófann sem er í toppstandi. Niðri til vinstri má sjá aftarakrossbandið og eyðuna sem nýja krossbandið kemur í. Niðri til hægri er svo nýja krossbandið komið í. Frábært.
Nýjustu athugasemdirnar