Í upphafi árs 2002 var….

Í upphafi árs 2002 var beðið með mikilli eftirvæntingu eftir nýju hjóli frá Honda. CRF450 var staðreynd og fyrsta sendingin kom til Íslands í mars 2002. Bernhard hafði hafið innflutning á motocrosshjólum að nýju eftir nokkra ára hlé og engu var til sparað. Frumsýningarpartý var haldið föstudagskvöld eitt í apríl og óhætt er að segja að staðallinn hafi verið settur og margir reyndu eftir það að nálgast hann en án árangurs.
Stefnan var einnig sett hátt hjá keppnisliðunum. Mikið var æft og spekúlerað í hlutunum. Nokkrir okkar fóru í æfingabúðir um páskana í Miklagarð en Hanni fór til Svíþjóðar með Einari og lærðu þeir að keyra! Svíinn var plataður heim á klakann og ekki var vanþörf á. Sett var upp námskeið á Ólafsvík hjá sænska kvennagullinu Martin Dygt og heppnaðist það frábærlega. Dygt færði standardinn í hjólamönnum á Íslandi upp um eitt skref (og annað í júlí) og vonandi heldur hann því áfram.
Í maí var síðan fyrst keppni ársins, brjáluð uppsöfnuð eftirvænting og æsingur frá því um jól sprakk síðan út þann 4.maí þegar fyrsta keppni ársins datt inn. Sumir fóru á taugum, aðrir sprungu á limminu, einhverjir líkamshlutar þoldu ekki álagið og einn varð reiður (og kastaði sandi í bakið á keppinauti).
Tveimur vikum seinna höfðu menn aðeins náð að róa sig niður og farið var á slóðir munka og nunna austur í sveitum. Tralli hét gestgjafinn og var höfðingi heim að sækja. Gamanið stóð yfir í 6 tíma og allir brosandi og skemmtilegir. Frábær helgi. Honda-liðin og fleiri Íslendingar komust á síður hins breska Dirt Bike Rider (6 mánuði í röð) þar sem Þórir Chicken hafði boðið ritstjóranum á klakann. Ritstjórinn kunni að meta sviðakjammana og allt það svo hann bauð Reyni Jónssyni og Einari púka í Fast Eddy keppni seinna um sumarið.
Fyrsta Motocrossið var í Eyjum og svipað stress var í gangi fyrir það og fjórum vikum áður. Einar var pollrólegur til að byrja með og rúllaði þessu upp. Enginn hafði séð annað eins. Hvað var í gangi!!!???!?!??! Meiraðsegja Raggi fór á taugum. Einar yfirkeyrði sig svo þegar líða tók á og úrslitin enduðu á hefðbundinn hátt.
Við tóku nokkrar keppnir á miðju tímabili sem gengu sinn vanagang. Við fórum í keppnisferðir, æfingaferðir, utanlandaferðir (Fast Eddy), hálendisferðir, sumarbústaðaferðir og fleiri æfingaferðir. Spennan var mikil í hverju einasta mótói. Sú tilbreytni var hvað mest áberandi að fleiri en Raggi og Viggó unnu mótó í crossi en bæði Einar og Reynir nældu sér eí einhverja sigra. Í endúróinu voru Einar og Viggó í sérflokki. Langbestir. Motocrossið á Selfossi í lok ágúst var eftirminnilegt. Fjórir nánast jafnir í efsta sæti og aðstæður eins og í almennilegu, back to basics (Eins og Ingi Tryggva kallar það), motocrossi. Þarna urðu vatnaskil í íslensku crossi. Ungu mennirnir komu sterkir inn. Valdi sýndi áður óþekktan sigurvilja og þroska og Hanni sýndi sitt rétta andlit meðan gömlu jaxlarnir létu rífa úr sér endajaxlana. Eru kynslóðaskipti framundan?

Árinu lauk síðan með Árshátíð eins og venjulega. Gríðarstuð.

Mikið vatn rann til sjávar á árinu og sportið stækkaði mikið. Fullt af liðum og skemmtilegt umhverfi á keppnum og mikið um ferðir. Á nýju ári er gott að líta um öxl og skoða framtíðina. Vonandi halda menn áfram að leggja mikið á sig til að láta batteríið ganga. Það þarf sjálfboðastarf í þetta sport. Við þurfum að fórna miklu af tíma og peningum til að njóta þess að keyra mótorhjól. Það þarf að byggja brautir og viðhalda þeim. Það þarf að fara varlega um hálendið svo við getum haldið því áfram. Hver og einn þarf að eiga sinn bakhjarl og stuðningsaðila en hugsa samt um heildina. Gaman er að sjá fórnfýsina og vilja manna útá landi þar sem stressið og græðgin eru ekki í fyrirrúmi. Það eru allir bílskúrar og skemmur útá landi að fyllast af hjólum eða öllu heldur að tæmast því menn eru úti að hjóla. Brautirnar spretta upp víðs vegar um landið og allir eru að gera það gott. Hér í höfuðborginni ætlum við að hefja innanhúsæfingar í janúar og opna okkar fyrstu alvöru braut í maí. Og hananú.

Að utan voru þær fregnir helstar að Carmichael náði fullkomnu tímabili, DesNations klúðraðist og McGrath lagði hjálminn á hilluna.

Menn ársins að mínu mati:
Einar púki, fyrir að læra að keyra cross á einni nóttu. Anyone can do it!!
Kári Jónsson, fyrir að tvöfalda hraða sinn og þroskast um 5 ár á árinu.

Efnilegustu menn ársins.
Allir af Pastrana kynslóðinni.
Skilaboð til ykkar. Ekki reyna að vera eins og Pastrana. Heldur verið með sama hugarfar og hann, sem er: Vertu þú sjálfur.

Ég spái fallegu ári framundan. Skemmtilegum túrum og keppnum. Frábærum útileigum og góðri stemmningu.

Gleðilegt nýtt ár.
Hákon Orri Ásgeirsson

RacerX fékk auðvitað jólakort frá Honda-DHL liðinu og hér má sjá þá dást að því.
smellið hér